You may write me down in history
With your bitter, twisted lies,
You may trod me in the very dirt
But still, like dust, I'll rise.
Does my sassiness upset you?
Why are you beset with gloom?
'Cause I walk like I've got oil wells
Pumping in my living room.
Just like moons and like suns,
With the certainty of tides,
Just like hopes springing high,
Still I'll rise.
Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops,
Weakened by my soulful cries?
Does my haughtiness offend you?
Don't you take it awful hard
'Cause I laugh like I've got gold mines
Diggin' in my own backyard.
You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I'll rise.
Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise
That I dance like I've got diamonds
At the meeting of my thighs?
Out of the huts of history's shame
I rise
Up from a past that's rooted in pain
I rise
I'm a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.
Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that's wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.
Στίχοι: Βήτα Κωνσταντίνος Μουσική: Στέρεο Νόβα Πρώτη εκτέλεση: Στέρεο Νόβα
Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα Κίτρινο αέρα φυσάει ένα μεγάλο στόμα Απ' το ραδιόφωνο οι εκφωνητές ασκούν υπεροχή Ανασταίνουν και θάβουν χωρίς καμιά διακοπή Ασταμάτητα κανάλια τρώνε το μυαλό μας Έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας Οι φτωχοί ξέρω πως είναι περισσότερο φτωχοί Κι οι πλούσιοι βαριούνται την τρελή τους ζωή Μέσα από έντυπα μας καλούν να ζήσουμε μια άλλη ζωή Μα είναι ζωή αυτή; Όταν μια οικογένεια ζει μ' ένα μισθό εκατό χιλιάδες Οι τύραννοι χαϊδεύουν κοιλιές μεγάλες Και δεν είναι μόνο αυτό, μας κυνηγούν χιλιάδες μάρκες Έξτρα φόροι, έξτρα Φ.Π.Α., έξτρα σκατά Κι ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν τον σταματά Και κανείς δε διακινδυνεύει Η αγάπη μάς διαφεύγει Κι αντί γι' αυτό ψιθυρίζουμε διαφημίσεις Χρησιμοποιούμε το σεξ για ν' αποφύγουμε τις σχέσεις Κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά Σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά Κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες Είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες...
Σαν κατεψυγμένα κρέατα πουλιούνται τα πρότυπα Ταυτιζόμαστε με ήρωες κι αλλάζουμε πρόσωπα Πολύ αργά καταλαβαίνουμε πως ήταν σαν μια στύση που πέφτει Ένα εκατομμύριο στερεότυπα που δεν έχουν πια καμιά γεύση Με κάνουν ν' απορώ πώς στεκόμαστε αδιάφοροι στο ψέμα Γιατί χάνουμε χρόνο όταν μέσα μας τρέχει το αίμα Σαν οδοντόπαστες λιώνουμε μπροστά απ' την τηλεόραση Κοιτάμε εικόνες έχοντας χάσει την αρχική όραση Κοιτάζοντας τα ιδρωμένα πρόσωπα κάθε γλείφτη Καθαρίζουμε φρούτα για να διατηρούμε την αργή μας σήψη Καθαροί στρέιτ γιάπις διασχίζουν λεωφόρους Περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρους Σαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης Κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι' αυτή τη δικαίωση Το 2000 η μόδα θα τους θέλει ντυμένους με δερμάτινα Πιο γυμνασμένους Να κυβερνούν κατώτερα όντα άτιμα Κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά Σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά Κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες Είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες...
Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει Ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ' έχει πληγώσει Ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα Κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ' αλλάξει Όταν τ' αεροπλάνα πετάνε Η γη απλώνεται και οι άνθρωποι ξεχνάνε Είναι τρομερό το θέαμα Η αίσθηση αυτή ότι πετάς Δεν έχω άλλη εκλογή Ένα κίτρινο ταξί περιμένει Φυσάει, θα χειμωνιάσει Δύο ώρες και ξημερώνει Συννεφιασμένη Κυριακή Πρώτη μέρα του χειμώνα Σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα Απ' το δεξί καθρεφτάκι ο κόσμος μένει πίσω Ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω Να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο Να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο Κουλουριασμένοι σαν μπάλα να εκτοξευτούμε Μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε Κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά Σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά Κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες Είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ...
Πάει καιρός που σκέφτομαι πολύ ότι και αν σημαίνει αυτό. Οι εισερχόμενες πληροφορίες που γεμίζουν το κεφάλι μου είναι πάρα πολλές και ενώ αυτό είναι πολύ κουραστικό δεν μπορώ να το σταματήσω. Δεν μπορώ να τις μπλοκάρω, δεν γίνεται…
Γενικεύοντας αυτό το σκεπτικό αναρωτιέμαι αν αυτό είναι το κλειδί των ημερών. Εκ των πραγμάτων, κάποτε όλοι μιλούσαν για την εποχή της πληροφορίας – ακόμα αυτή διανύουμε;!- και μετά προστέθηκε και η παγκοσμιοποίηση που πλέον είναι κάτι το ξεπερασμένο –παρ’ όλο που υπάρχουν άνθρωποι που κάθε άλλο παρά συμμετέχουν συνειδητά σε αυτήν. Οι πληροφορίες άρχισαν να διαχέονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να αλλοιώνονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και γενικά υπάρχουν τρόποι πολλοί να πω αυτό που θέλω να πω. Όλο αυτό οδήγησε στο συνειδητό ή ασυνείδητο, στο εσκεμμένο ή μη ξεδιάλεγμα των πληροφοριών τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε συλλογικό όσο και σε χωροταξικό και ότι άλλο περιορισμό θέλει ο καθένας. Έτσι, από συνήθεια ή και όχι, κάποιοι άνθρωποι έμεναν πιο ενημερωμένοι, πιο προκατειλημμένοι, με περισσότερο «ενδιαφέρον» ή και ζήλο ενώ άλλοι πιο ανήμποροι, πιο μικροί και πιο άσχετοι. Το αν αυτό ή όχι είναι κατακριτέο, θα το κρίνει ο καθένας μας ατομικά.
Η συνέχεια της ιστορίας λέει πως μερικοί άνθρωποι κάποια στιγμή ένιωσαν αδικημένοι για διάφορους δικούς τους λόγους. Ένιωσαν πως κάποιος εκμεταλλεύεται την πληροφορία, αποκτά την πρόσβαση και αποφασίζει για αυτόν χωρίς αυτόν. Ξεκίνησε, λοιπόν ένας αγώνας για την συλλογή διαφόρων πληροφοριών, που είναι μεν γνώστες αλλά μόνο σε μερικούς, και την διασπορά τους στις εγχώριες και παγκόσμιες κοινωνίες. Πολλά είναι τα εργαλεία που βοήθησαν σε αυτό, αλλά η καταγραφή τους εδώ δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία.
Σήμερα λοιπόν, 11/07/2011 υπάρχουνπολλοί, πολλοί άνθρωποι που παρ’ όλο που είναι Δευτέρα –ξεκινάει μια ακόμα κουραστική εβδομάδα, μπλιαχ- και παρ’ όλο που είναι καλοκαίρι- ε για μερικούς παίζει ρόλο, ξέγνοιασα και έτσι- αναζητούν τις πληροφορίες της ημέρας όχι συμβατικά αλλά πολυσυλλεκτικά και αυθόρμητα. Τους συναντάς σίγουρα στο διαδίκτυο, θα τους συναντήσεις και στην πλατεία το βράδυ. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ξύπνησαν μια μέρα ή γεννήθηκαν μια μέρα και άκουσαν διάφορα και σκάλωσαν και είπαν ασύντακτα: «Ρε παιδιά, κάτι παίχτηκε τώρα, δεν ξέρω. Τι παίχτηκε ρε παιδιά;» με τόση ένταση, τόσο πάθος καιτόσο μεγάλη απορία που κανένας λεξικογράφος δεν θα μπορούσε να φανταστεί! Και συνέχισαν: «Ρε παιδιά, συγγνώμη. Την παλεύουν οι άνθρωποι; Δεν υπάρχουν, ρε φίλε!» για να τρομάξουν ακόμα περισσότερο κάθε λογής φιλόλογο.
Τέλος, γυρνώντας στο αρχικό μου ερώτημα μήπως το κλειδί είναι να φτάσουν όλοι σε αυτό το σημείο; Μήπως το κλειδί είναι στην διάχυση των πληροφοριών προς όλες τις κατευθύνσεις; Μήπως το κλειδί είναι η εξωστρέφεια; Αυτό φυσικά συμβαίνει! Στα κοινωνικά δίκτυα για παράδειγμα έχεις τη δυνατότητα να παρακολουθήσεις εξαιρετική και πολυσυλλεκτική ροή πληροφοριών. Σημειωτέον, εγώ προσωπικά δεν προτίθεμαι να μετανιώσω που έχω μοιραστεί προσωπικές μου πληροφορίες με ορισμένα headquarters-ίσως όχι μόνο.
Εδώ δεν κατακρίνονται συγκεκριμένα τα Μ.Μ.Ε, οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες και οι λοιποί που θα έχετε σίγουρα ακούσει, αλλά ο οποιοσδήποτε. Ο οποιοσδήποτε είναι ένα απροσδιόριστο σύνολο ανθρώπων που υπάρχουν και τους ξέρουμε, αλλά μπορεί και όχι. Ο οποιοσδήποτε είναι ένα σύνολο μυστηριώδες και ξεκάθαρο ταυτόχρονα. Όταν, λοιπόν, ο οποιοσδήποτε δεν θα είναι σε θέση να ελέγξει ένα σημαντικό μέρος της παρουσίασης της πληροφορίας και αυτή θα διοχετεύεται παντού και ευρέως, τότε δεν θα μπορεί να ελέγξει τίποτα και τότε θα γίνει αυτό που λέμε επανάσταση. Ε;
"Αφεντικό, ανοίγετε την πόρτα;" φώναζε από το βάθος.
"Αφεντικοοό, αφεντικό ανοίγετε την πόρτα; Παρακαλώ, αφεντικό!"
Το αφεντικό δεν αντέδρασε. Έμοιαζε σαν να μην ακούγε.
"Αφεντικό!"
Κανένας δεν έδειξε να συμμερίζεται την ανάγκη μιας ανοιχτής πόρτας.
Κάνεις δεν προσπάθησε να πει τίποτα.
Κανείς δεν μετέφερε το αίτημα αυτό σε ένα αφεντικό που για κάποιο λόγο δεν άκουγε.
Ούτε εγώ και δεν έχω δικαιολογία.
Σκεφτόμουν: "Αφεντικό!" Μα γιατί αφεντικο;
Κάποιος αντέδρασε.
Κάποιος είπε "Ανόιγετε λίγο την πόρτα!"
Μία και μοναδική φορα σε άπταιστα ελληνικά αλλά το αφεντικό δεν άκουσε και πάλι.
Το αφεντικό συνέχισε να δουλεύει.
Κι έτσι κατέβηκε στην επόμενη στάση.
Κι όλοι κατεβήκαμε στις επόμενες στάσεις.
Έμεις από επιλογή, αυτός από ανάγκη.
Και το αφεντικό πήγε σπίτι του.
Υπάρχουν άνθρωποι στις ζωές όλων μας που μας έχουν αλλάξει η παρουσία τους ήταν καθοριστική για το πώς εξελίχτηκε η μετέπειτα ζωή μας η απλά βοήθησαν με κάποιον τρόπο στην διαμόρφωση του χαρακτήρα μας. Τι γίνεται όμως όταν αυτός ο καθοριστικός άνθρωπος δεν βρίσκετε ποια στην ζωή μας όταν με τον ένα η με τον άλλο τρόπο δεν είναι ποια μέρος της? Και περνάνε τα χρόνια και ξεχνάς και δεν σε πονάει ποια τόσο και μετά μια μέρα για κάποιον λόγο ανοίγει πάλι αυτό το ντουλαπάκι στο μυαλό σου που είχες κλείσει όλες τις αναμνήσεις και τον πόνο και είναι πάλι το ίδιο έντονο λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα. Τώρα λέω να μιλήσω συγκεκριμένα και όχι με γενικολογίες ποια…. Πέρασα δύσκολη εφηβεία ένιωθα πολύ απομονωμένη ότι κανένας δεν ήταν σαν και μένα και δεν ένιωθα άνετα στις περισσότερες παρέες δεν ταίριαζα δεν κολλούσα, και μετά άρχισα να κάνω παρέα με ένα παλικάρι και ένιωθα ότι βρήκα τον άνθρωπο μου επιτελούς ήμασταν σαν αδέλφια τσακωνόμασταν συχνά και τον αγαπούσα πολύ και αυτός έλεγε το ίδιο. Το όλο θέμα ήταν καθαρά πλατωνικό ποτέ δεν έπαιξε κάτι ερωτικό, βρήκαμε και αλλά παιδιά στην συνέχεια και για κάνα χρόνο ήμασταν στα δικά μου μάτια τουλάχιστον η τέλεια παρέα στην συνέχεια για διάφορους λογούς η τελειότητα μας τελείωσε και ξεκόψαμε αλλά το παλικάρι μου ορκίστηκε ότι θα είναι για πάντα φίλος μου και ότι δεν έχει σημασία τι έγινε με τους άλλους. Βεβαία τα πράγματα δεν εξελιχτήκαν έτσι, με τα χρόνια έχουμε αλλάξει πολύ και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι πλέον δεν ταιριάζουμε σαν άνθρωποι τον βλέπω μια δύο φορές το χρόνο τυχαία πάντα και μιλάμε λίγο αλλά μέχρι εκεί . Είμαι πολύ τυχερή διότι έχω πλέον πολλούς ανθρώπους στην ζωή μου που με αγαπάνε και τους αγαπώ πολύ και δεν νιώθω την μοναξιά που ένιωθα τότε. Κατά καιρούς όμως τον σκέπτομαι και μου λείπε πολύ, βασικά μιας και πλέον δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος με τότε αυτό που μου λείπει είναι μια ανάμνηση που έχω για το πώς ήταν τότε και το πώς περνάγαμε. Πιστεύω ότι αυτός δεν το πολυσκέφτεται το θέμα τουλάχιστον αυτό έχω καταλάβει από την συμπεριφορά του. Ιδού και η απορία μου λοιπόν where does the love go?
Το τραγούδι που άνοιξε το κουτάκι: http://www.youtube.com/watch?v=QHK2kfmGRdA
Σκεφτόμουν συχνά αυτό το πέταγμα και πως να είναι. Η αίσθηση ότι δε πατάς στο έδαφος και μια γλυκιά δύναμη σε παρασύρει. Το άπιαστο όνειρο του ανθρώπου να αποκτήσει φτερά και να πετάξει… Η απόλυτη ελευθερία, η απόλυτη δύναμη… Bunjee jumping, ελεύθερη πτώση και κάθε είδους «πτώση». Αλήθεια, πέφτοντας νιώθεις ότι πετάς; Και πόσες χιλιάδες ευρώ θα ξόδευες για αυτή την αίσθηση που διαρκεί μόνο λίγα δευτερόλεπτα; Ναι, εγώ είμαι σίγουρη ότι θα ξόδευα μια περιουσία…
Κι όμως, έχετε χορέψει ποτέ χασαποσέρβικο; Εκείνη τη στιγμή που τα βήματα γίνονται πολύ γρήγορα, που αισθάνεσαι ότι δε προλαβαίνεις να πατήσεις, που απορείς πως τα καταφέρνεις με τα 12ποντα, που απλά πετάς; Ναι, πετάς, δε πατάς στη γη, ή τα βήματα είναι πολύ γρήγορα και εγώ δε το καταλαβαίνω… Δεν έχει τίποτα να κάνει με την αίσθηση της πτώσης που αφυπνίζει το ένστικτο της επιβίωσης. Είναι μια γλυκιά δύναμη που σε παρασύρει, που σε μεθά… Δε ξέρω αν οφείλεται στη μουσική και στο ρυθμό της… μπορεί να οφείλεται και σε εκείνο το ποτήρι το κρασί, ή στο ρυθμικό χειροκρότημα… Μα, για στάσου… Η μουσική ήταν και πριν εκεί, και πριν δε πέταγες. Το ίδιο και το χειροκρότημα και μεταξύ μας οδηγείς και απόψε δεν έχεις πιει τίποτα… Μήπως είναι τα χέρια πάνω από τους ώμους σου; Τα χέρια των φίλων σου; Αυτά που σε κρατούν όταν χορεύεις, που σε συγκρατούν να μη πέσεις. Που σε θεραπεύουν όταν πονάς, που σε αγκαλιάζουν, που σε ωριμάζουν, που είναι εκεί; Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν είναι μόνο το χασαποσέρβικο, ούτε μόνο το χασάπικο και ο μπάλος… Είναι και το rock n roll, και η salsa και τόσα άλλα. Αλλά, αν είναι τα χέρια του άλλου που μας κάνουν να πετάμε, γιατί όλο και περισσότερο χορεύουμε μόνοι μας; Όλοι μαζί, αλλά ο καθένας χωριστά, ίσως και σε κύκλο ή σε ζευγάρια, αλλά μόνοι μας…
Το κοριτσάκι έπαιζε στο πατάρι του σπιτιού. Έψαχνε θησαυρούς και έστηνε ιστορίες. Δε πήγαινε πολύ συχνά στο σπίτι της γιαγιάς της στο χωριό, και δε της πολυάρεσε κιόλας. Δεν είχε άλλα παιδιά εκεί. Και τώρα οι μεγάλοι τσακώνονταν, οπότε είχε μείνει μόνη. Ξεγλίστρησε και αυτή λοιπόν στο δικό της κόσμο, στο πατάρι του σπιτιού και στα παραμύθια που έπλαθε. Καθώς ψαχούλευε τα πράγματα της γιαγιάς της το βρήκε। Είχε ακούσει τόσα για αυτό. Σχεδόν σε κάθε παραμύθι που είχε ακούσει τόσα χρόνια τώρα ήταν μέσα. Και τώρα φάνταζε ξαφνικά μπροστά της. Το λυχνάρι. Ένα παλιό λυχνάρι που θα χε μείνει ένας θεός ξέρει πόσα χρόνια εκεί πάνω καταχωνιασμένο, από πριν ακόμα φέρουν ρεύμα στο χωριό. Η μικρή δε μπορούσε να φανταστεί πως θα μπορούσε να ζήσει κανείς χωρίς ρεύμα. Και δεν είχε ξαναδεί ποτέ της λυχνάρι από κοντά. Μόνο ζωγραφιστά. Τη μάγεψε, και το πήρε μαζί της. Το έκρυψε στα πράγματα της και όταν έφυγαν από το χωριό το πήρε μαζί της.
...
Τα χρόνια πέρασαν. Το κοριτσάκι μεγάλωσε. Πήγε σχολείο, σπούδασε. Είχε γίνει ολόκληρη γυναίκα. Το λυχνάρι ήταν το μυστικό της. Ντρεπόταν να πει στους δικούς της ότι το είχε κλέψει. Αλλά δε μπορούσε να το επιστρέψει κιόλας. Η γιαγιά της είχε πεθάνει και δεν πήγαιναν πια καθόλου στο χωριό. Ένα απόγευμα, να, σαν κι αυτό, καθόταν σπίτι και περίμενε. Δεν ήξερε τι, αλλά κάτι περίμενε. Δεν ήταν κανείς στο σπίτι και αποφάσισε να ξεθάψει από τη ντουλάπα το μυστικό της. Γέλασε μόλις το είδε. Δε μπορούσε να πιστέψει πόσο χαζή ήταν τότε. Άρχισε να τρίβει το λυχνάρι, για να το γυαλίσει, και γέλαγε με τις ανοησίες που πίστευε μικρή. Και γέλαγε δυνατά, πολύ δυνατά. Και όπως γέλαγε και είχε κλείσει τα μάτια της, της ξέφυγε ένα δάκρυ. Αμέσως, σταμάτησε, δεν ήταν αυτή συμπεριφορά για την ηλικία της. Μα μόλις έστρεψε το βλέμμα της, αντίκρισε αυτό που πάντα φοβόταν. Ένα τζίνι. Ήταν σίγουρη ότι απλά είχε πιει πολύ. «Τι; Έχω τρεις ευχές τώρα;» είπε και γέλασε. «Αν είχες τρεις ευχές τι θα ευχόσουν;» της απάντησε το τζίνι. «Να ήμουν πλούσια, ποθητή και πανέμορφη», και γέλασε ακόμα πιο δυνατά. Είχε όντως πιει, ή ίσως την είχαν πειράξει αυτά τα χάπια που είχε πάρει για το πονοκέφαλο. «Κρίμα, γιατί έχεις μόνο μία ευχή, σκέψου προσεκτικά τι θα ζητήσεις», της απάντησε το τζίνι. Αμέσως σοβάρεψε. Άρχισε να περπατάει πάνω κάτω και προσπαθούσε να καταλάβει τι συμβαίνει. «Θέλω απλά να είμαι ευτυχισμένη» ψιθύρισε χωρίς να είναι σίγουρη σε ποιον μιλάει. «Πες μου πως, και θα το κάνω» . Και τότε άρχισε να σκέφτεται. Τα πάντα, την οικογένεια της, τις σχέσεις της, τους φίλους της, τις κοινωνικές επαφές… Τα ακριβά σχολεία και πανεπιστήμια, τα ακριβά ρούχα, τα αυτοκίνητα. Τι χρειαζόταν για να είναι ευτυχισμένη; Οικογένεια και παιδιά με έναν ιδανικό σύζυγο, καριέρα και εξουσία, ή μήπως… «Δε ξέρω τι θέλω, θέλω μόνο να είμαι ευτυχισμένη» είπε. «Αν δε ξέρεις τι θες, πως θα νοιώσεις ευτυχισμένη;» της απάντησε το τζίνι και άρχισε να φεύγει, να χάνεται. «Στάσου, που πας, δε μπορείς να φύγεις! Και η ευχή μου; Ποιος νομίζεις πως είσαι; Εγώ σε έβγαλα από κει μέσα! Γύρνα πίσω! Κάνε με ευτυχισμένη!». Και τότε το τζίνι γύρισε, και τη κοίταξε. Άρχισε να κλαίει, τη πλησίασε και τη φίλησε. Και το κοριτσάκι πέθανε.
Philosophy: What is your aim in philosophy? To show the fly the way out of the fly-bottle. Philosophy is not a theory but an activity.
Philosophy is a battle against the bewitchment of our intelligence by means of language. Philosophy is like trying to open a safe with a combination lock: each little adjustment of the dials seems to achieve nothing, only when everything is in place does the door open. A philosophical problem has the form: I don't know my way about.
A serious and good philosophical work could be written consisting entirely of jokes.
It is an hypothesis that the sun will rise tomorrow: and this means that we do not know whether it will rise.
Logic:
Logic is not a body of doctrine, but a mirror-image of the world. Logic is transcendental. Logic must look after itself. In a certain sense, we cannot make mistakes in logic. Logic takes care of itself; all we have to do is to look and see how it does it.
The logic of the world is prior to all truth and falsehood.
The World:
The world is independent of my will. The world is the totality of facts, not of things.
A picture is a fact.
Language:
The limits of my language means the limits of my world.
Language is a part of our organism and no less complicated than it.
A new word is like a fresh seed sown on the ground of the discussion.
Propositions show what they say: tautologies and contradictions show that they say nothing.
The common behavior of mankind is the system of reference by means of which we interpret an unknown language.
One of the most misleading representational techniques in our language is the use of the word 'I.'
Human/ Life/ Knowledge:
A man will be imprisoned in a room with a door that's unlocked and opens inwards; as long as it does not occur to him to pull rather than push. The human body is the best picture of the human soul.
The face is the soul of the body.
I don't know why we are here, but I'm pretty sure that it is not in order to enjoy ourselves.
Never stay up on the barren heights of cleverness, but come down into the green valleys of silliness.
If people never did silly things nothing intelligent would ever get done.
Our greatest stupidities may be very wise.
Knowledge is in the end based on acknowledgement. Someone who knows too much finds it hard not to lie Nothing is so difficult as not deceiving oneself.
One often makes a remark and only later sees how true it is.
It seems to me that, in every culture, I come across a chapter headed "Wisdom." And then I know exactly what is going to follow: "Vanity of vanities, all is vanity."
What can be shown, cannot be said. Whereof one cannot speak, thereof one must be silent.
Nowadays it is the fashion to emphasize the horrors of the last war. I didn't find it so horrible. There are just as horrible things happening all round us today, if only we had eyes to see them.
You get tragedy where the tree, instead of bending, breaks.
Death is not an event in life: we do not live to experience death. If we take eternity to mean not infinite temporal duration but timelessness, then eternal life belongs to those who live in the present.
Όλοι στην ζωή μας κάνουμε λάθη και στην πλειοψηφία μας ζητάμε μια δεύτερη, τρίτη κλπ ευκαιρία, για να έουμε την δυνατότητα να επανορθώσουμε και να διορθώσουμε αυτά τα λάθη. Συνήθως αυτές οι ευκαιρίες δίνονται και πολλές φορές απλόχερα.....
Ωραία ως εδώ.... Στα δύσκολα όμως τι γίνεται? Πόσοι είναι πραγματικά έτοιμοι να δώσουν μια ουσιαστική ευκαιρία, μια ανάσα στην ζωή του άλλου? Τι γίνεται όταν η κοινωνία αρνείται συστηματικά να δώσει μια ευκαιρία στην επανένταξη κοινωνικά αποκλεισμένων ομάδων? Τι γίνεται όταν εμείς οι ίδιοι κλείνουμε τα μάτια και αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα? Χρόνια ακούω να ενταχθούν οι αποφυλακισμένοι στην κοινωνία... Που είναι αυτή η ένταξη? Ποιος τους αποδέχεται στην ζωή του, ποιος τους βάζει στο σπίτι και ποιος τους παίρνει στη δουλειά του? Την στιγμή που όλοι τους γυρίζουν την πλάτη πως να αποφύγουν την παραβατικότητα? Πως να αποφύγουν την επανάληψη των λαθών τους? Ο Πλάτωνας υποστήριζε ότι η τιμωρία πρέπει να έχει σωφρονιστικό χαρακτήτα και όχι να τιμωρεί... Που είναι ο σωφρονισμός? Πως επιτυγχάνεται? Που είναι τα αποτελέσματα όταν μπαίνει κόσμος στα ονομαζόμενα σωφρονιστικα ιδρύματα, για κλοπή και βγαίνει δολοφόνος? Πως μπορεί κάποιος να διαγράψει το παρελθόν του και να ξεκινήσει μια καινούρια ζωή, όταν κανένας δεν τους το επιτρέπει? Όταν κανένας δεν είναι διατεθειμένος να πιστέψει, να ξεχάσει και να συγχωρέσει?
Εκεί σε αυτούς τους ανθρώπους φαίνεται αν δίνουμε ευκαιρίες ή όχι... Δεν λέω υπάρχουν πολλές καταστάσεις που χρίζουν δεύτερης ευκαιρίας... Μια από αυτέ ήταν αυτό που προσπάθησα να σας πω... Ίσως ξέφυγα λιγάκι... Αλλά καλό θα ήταν να το σκεφτόμαστε που και που...
Τι κάνουμε για τους άλλους... Αν κάποιος έχει μετανοήσει για ότι έχει κάνει, αξίζει να τον βοηθήσουμε.. Κι αν δεν έχει μετανοήσει αξίζει να τον βοηθήσουμε να κατανοήσει και να αναθεωρήσει...
Δεν ήθελα να το κάνω αυτό! Ήθελα όλοι να ξέρουν από μόνοι τους ότι δεν πρέπει...Δεν πρέπει!
Είμαστε όλοι απογοητευμένοι, ξενερωμένοι, αγέλαστοι, μικροί. Νίωθουμε όλοι περίεργα, κάπως, αλλού και πάρα πολύ μικροί. Κανείς δεν νοιάζεται πλέον για εμάς... Αλλά στην πραγματικότητα ούτε κι εμείς οι ίδιοι νοιαζόμαστε για εμάς...Αλήθεια! Πιστεύετε πως νοιαζόμαστε;
Δεχόμαστε παθητικά τους λόγους τους, τα θέλω τους, τα όραματα τους... Υπήρξαν μέρες, βδομάδες, μήνες που βρίσαμε, εκνευριστήκαμε, φωνάξαμε και νιώσαμε έτοιμοι για κάτι άλλο, διαφορετικό. Υπήρξαν μέρες που κάναμε πίσω, φοβηθήκαμε, μετανιώσαμε. Μετά είδαμε πως... δεν υπάρχει ελπίδα! Αποφασίσαμε πως δεν υπάρχει ελπίδα! Και μείναμε εκεί... Εκεί που δεν υπάρχει ελπίδα! Και αφού δεν υπάρχει ελπίδα, δεν υπάρχει και νόημα...
Και αφού δεν υπάρχει νόημα, τι κάνουμε εδώ;; Αυτοί, τι θέλουν απο εμάς ,ενώ εμείς δεν θέλουμε από αυτούς τίποτα απολύτως;;; Αχ, να μπορούσαν να εξαφανιστούν...χωρίς να κάνουμε τίποτα...απλά να φύγουν από εδώ!Δεν γίνεται όμως! Λυπούμαστε...
Είμαστε φυσικά και με μεγάλη σιγουριά θα συνεχίσουμε να είμαστε στο ίδιο έργο θεατές...Ναι οκ, αλλά είμαστε θεατές!! Θέατες γαμώτο... Ούτε σεναριογράφοι, ούτε σκηνοθέτες, ούτε ηθοποιοί! Απλοί θεατές!!! Παρακολουθούμε την ίδια ακριβώς παράσταση χρόνια τώρα... και εξακολουθούμε να την παρακολουθούμε. Μπορεί να βαριόμαστε, μπορεί να κοιμόμαστε, μπορεί να χαζεύουμε αλλά είμαστε εκεί κάθε φορά.
Την επόμενη φορά δεν θα πάμε...Αλλά αφού μας αρέσει το θέατρο! Τυγχάνει να είναι μια τέχνη που αγαπάμε. Και αυτή είναι η μόνη παράσταση που παίζεται... Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Εγώ λέω να πάμε στις πρόβες και να κάνουμε προτάσεις για να εξελίξουμε αυτήν την παράσταση! Εν ανάγκη να γίνουμε ηθοποιοί, σεναριογράφοι και σκηνοθέτες ή ίσως απλά να αλλάξουμε τα σκηνικά;;; Να ανεβάσουμε δική μας παράσταση;;; Κι αυτό γίνεται! Δεν έχει σημασία τι, που, πως, γιατί... ας κάνουμε όλοι από κάτι και του χρόνου θα δούμε μια τελείως διαφορετική παράσταση όσο ίδια με την προηγούμενη κι αν μοιάζει!!!
Ε λοιπόν, θα σας το πω πως υπάρχει ελπίδα, πως η ζωή έχει νόημα και πως δεν είναι όλοι ίδιοι! Εμείς δεν είμαστε ίδιοι, εγώ κι εσύ, εμείς και αυτοί δεν είμαστε ίδιοι! Δεν έχει σημασία πως θα βρει ο καθένας μας τον δρόμο του και πως θα ενεργήσει! Το θέμα και η ουσία είναι στην ενέργεια, στην δράση ή και στην αντίδραση! Η απάθεια και η παθητικότητα σημαίνουν απλά στασιμότητα. Όποιος έχει εντοπίσει το πρόβλημα και θέλει να το λύσει, καλείται να κάνει κάτι γι’ αυτό!
Επιτέλους, 40% και 50% και 60% αποχή δεν βοηθάει κάνεναν και ούτε και κατακρίνει κάτι. Σημαίνει «καντε ότι θέλετε, είστε ηλίθιοι, σας βαρέθηκα». Ε και;;; Ε ΚΑΙ;;; ΣΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΤΟΥΣ! Εντάξει θα τους τσούξει λίγο αλλά τι περιμένετε;;; Οι ίδιοι θα είναι εκεί που είναι και τώρα...κι αυτό γιατί ΑΥΤΟΙ σίγουρα θα ψηφίσουν, ΕΜΕΙΣ;;; Θα κάνουμε τις δουλειές μας, θα πάρουμε την άδεια μας και θα παρακολουθήσουμε τι θα αποφασίσουν για εμάς;;; Ε τότε είμαστε μακράν άξιοι της μοίρας μας και προτίνω να οργανώσουμε ομαδική αυτοκτονία!
Κάποτε κάποιοι και κυριώς κάποιες δεν είχαν δικαίωμα να ψηφίσουν, και έδωσαν αγώνες για να αποκτήσουν αυτό το δικαίωμα! Τώρα το δικαίωμα αυτό μοιράζεται απλόχερα και αυθαίρετα! Κάποτε οι εκλογές ήταν ένα σοβαρό πολιτικό γεγονός και όχι ένα πανηγύρι!
Αχ, ας εκτιμήσουμε το τελευταίο και το πρώτο και το κύριο δημοκρατικό μας δικαώμα. Ας το κάνουμε υποχρέωση όχι του νόμου, αλλά του ατόμου μας ως μέλος της κοινωνίας, του κράτους, του κόσμου! Ας είμαστε αισιόδοξοι πως μπορούμε!
Επιλογές υπάρχουν...Μίκρα σχήματα, ατομικές προσπάθειες, συλλογικές προσπάθειες, ΑΚΥΡΟ και στην έσχατη ΛΕΥΚΟ! Εκ των πραγμάτων η Αποχή δεν προσμετράται μες την κάλπη! Είναι ένα ποσοστό εκτός εκλογικού αποτελέσματος, απλά διαφοροποιεί το δείγμα του εκλογικού σώματος και στο κάτω-κάτω έχουμε τόσα προβλήματα με την Αποχή θα ασχολούμαστε;;;
Άσε που εν τέλη, θα πρέπει να αποδείξετε πως Απέχατε από πεποίθηση και δεν πήρατε την απόχη να πάτε για ψάρεμα!
Εγώ μια φορά θα το ρίξω το φακελάκι μου, ίσως γιατί απλά βρήκα τι θα ψηφίσω, ίσως γιατί απλά έχω φαντασία ,ίσως γιατί ακόμα ελπίζω...!
Φθινοπώριασε… Προς τι όμως η ανάγκη για παντοτινό ήλιο; Εμείς είμαστε στρατευμένη στην ανακάλυψη του θείου
φωτός… Μακριά από τους ανθρώπους που φθίνουν με τις εποχές… Φθινόπωρο… Η βάρκα μας μετέωρη μες στην ασάλευτη ομίχλη Επιστρέφει στο λιμάνι της δυστυχίας… Στην απέραντη πολιτεία με τον ουρανό λεκιασμένο από φωτιά και λάσπη… Κουρέλια που σαπίζουν… Μουσκεμένο στη βροχή ψωμί…. Μέθη… Μέθη… Μέθη… Και χιλιάδες έρωτες που με σταύρωσαν… Δε θα σταματήσει πια αυτή η λάμια να εξουσιάζει εκατομμύρια ψυχές και σώματα νεκρών που θα αντιμετωπίσουνε τη θεία κρίση… Ο εαυτός μου… Κοιτάζω πάλι τον εαυτό μου… Κοιτάζομαι ξανά… Το δέρμα μου φαγωμένο από το πύο και την πανούκλα… Τα μαλλιά μου σκουλήκια και στην καρδιά μου παντού σκουλήκια … Ξαπλωμένος ανάμεσα σε άγνωστους χωρίς ηλικία, χωρίς αισθήματα… Θα μπορούσα να πεθάνω εδώ… Τι φριχτή ανάμνηση…;; Σιχαίνομαι την κακομοιριά και ο χειμώνας με τις ανέσεις
του με φοβίζει… Καμιά φορά βλέπω στον ουρανό απέραντες ακτές… Πλημμυρίζουν από χαρούμενα έθνη ντυμένα στα λευκά… Από πάνω μου ένα μεγάλο χρυσό καράβι με τις
πολύχρωμες σημαίες του Να ανεμίζουν στην πρωινή αύρα… Επινόησα όλες τις γιορτές… Έζησα όλους τους θριάμβους… Όλα τα δράματα… Προσπάθησα να δημιουργήσω καινούργια λουλούδια… Καινούργια άστρα… Καινούργια σώματα… Καινούργιες
γλώσσες… Πίστεψα ότι απέκτησα υπερφυσικές δυνάμεις… Και λοιπόν;;; Πρέπει να θάψω μια για πάντα τη φαντασία μου και τις αναμνήσεις μου… Η μεγάλη δόξα του καλλιτέχνη έχει πάει περίπατο… Θα ζητήσω συγγνώμη που έζησα μες στο ψέμα και
φύγαμε… Ούτε ένα αγαπημένο χέρι…. Ούτε ένα..; Πουθενά βοήθεια… Πουθενά..;
Τι μπορώ να κάνω, να λέω να σκέφτομαι και τι μπορείς εσυ;
Πότε τα ορίσαμε όλα αυτά και δεν το θυμάμαι;;;
Κάνω κάτι λάθος;
Οκ, αν το κάνω θα ζητήσω ταπείνα συγγνώμη, αλλά εύλογα αναρωτιέμαι στο κατόπι, εμένα γιατί δεν μου ζητάνε συγγνώμη;
Οχί εντάξει την ξέρω την λέξη, την έμαθα από μικρή και ξέρω να την χρησιμοποιώ πολύ καλά μάλιστα.
Ο διάλογος:
-Συγγνώμη!
-Μην ζητάς συγγνώμη!
είναι κάτι παραπάνω απο τετριμένος!
Ναι είπαμε εγώ ζητάω συγγνώμη... τόσο που φτάνω σε σημείο να αναρωτιέμαι!
Μήπως είμαι λίγο ...μαλάκας;;; Όχι επείδη ζητάω συγγνώμη. Ίσως γιάτι δεν προκαλώ τους άλλους να μου ζητήσουν συγγνώμη ότι και να αφορά αυτη!
Ναι, είναι μια άποψη και αυτό :η συγγνώμη προκαλείται!
Από την άλλη, δεν νιώθω ότι πρέπει να μου ζητήσουν συγγνώμη γι' αυτό και δεν την αποζητώ. Άκομα και όταν με έχουν πληγώσει βαθύτατα μία συγγνώμη δεν μου λέέι κάτι. Κάλε μου άνθρωπε, να μάθεις να είσαι προνοητικός!
Είναι μια λέξη! Το παραδέχομαι την λέω και μπορω να καταλάβω κάποιον που θα θεωρήσει τελείως υποκριτικό το ότι δεν την δέχομαι είτε από συγκυρία είτε από άποψη...
Ο αντίστοιχος διάλογος είναι:
-Συγγνώμη!
-Θα το σκεφτω!
ναι μάλλον δεν το πέρνω και πολύ σοβαρά το θεματάκι.
Να καταλήξω και κάπου. Εγώ είμαι ένας άνθρωπος! Όπως και εσύ! Και έχω μια προσωπικότητα, έναν εγκέφαλο με συγκεκριμένο προγραμματισμό, 5-6 απόψεις, 5-6 αμφιβολίες, 5-6 ξεροκεφαλιές και 5-6 αδυναμίες. Όπως και εσύ άλλωστε!
Δώσε μου λοιπόν 5-6 λόγους να ρυθμίζομαι στο περιβάλλον σου και να απολογούμαι!
Δώσε μου 5-6 λόγους να σκέφτομαι πριν μιλήσω!
Και δώσε μου 5-6 λόγους να μην χαμογελάς όταν με αντιπαθείς βαθύτατα!
Μια μικρή μυγούλα είμαι, στην πραγματικότητα δεν σε ενοχλώ και τόσο!
Μετά από ώριμη σκέψη,
πολύωρη συζήτηση και
αψηφώντας όλους αυτούς
που θέλουν να μας κλείσουν
το στόμα...
(χεχε…πλακίτσα!!!σιγά τα αβγά) Aνοίξαμε και σας…περιμένουμε:)
Υ.Γ:Παρακαλούμε μοιραστείτε τα εσώρουχα σας μαζί μας!
(Παρέχουμε και ψυχολογική υποστήριξη.)
